بیماری لوپوس به عنوان یک اختلال خودایمنی مزمن، علاوه بر عوارض جسمی، پیامدهای روانشناختی گستردهای بر سلامت روان بیماران دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحوارهدرمانی بر میزان شرم درونیشده و ارتقای کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به لوپوس انجام شد.این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به لوپوس مراجعهکننده به بیمارستان امام حسین (ع) در شهر تهران بود که از میان آنها، ۳۰ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه شرم درونیشده و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بود. گروه آزمایش تحت هشت جلسه 90 دقیقه ای مداخله طرحوارهدرمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند.نتایج تحلیل دادهها نشان داد که پس از کنترل اثرات پیشآزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات دو گروه در پسآزمون وجود دارد. طرحوارهدرمانی بهطور معناداری باعث کاهش شرم درونیشده و افزایش نمرات کیفیت زندگی در ابعاد جسمانی، روانشناختی و اجتماعی بیماران گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد.بر اساس یافتههای این پژوهش، طرحوارهدرمانی با چالش کشیدن طرحوارههای ناسازگار اولیه و جایگزینی الگوهای رفتاری کارآمد، مداخلهای اثربخش برای کاهش بارهای روانی منفی و بهبود سطح زندگی بیماران مبتلا به لوپوس محسوب میشود و میتواند در کنار درمانهای پزشکی مورد استفاده قرار گیرد.
