بیماری لوپوس اریتماتوی سیستمیک (SLE) علاوه بر پیامدهای جسمانی، میتواند با مشکلات روانشناختی مانند شرم درونیشده و کاهش کیفیت زندگی همراه باشد. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحوارهدرمانی بر شرم درونیشده و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوی سیستمیک بود. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوی سیستمیک مراجعهکننده به بیمارستان امام حسین (ع) شهر تهران در بازه زمانی مهر تا آذر سال ۱۴۰۴ بود. از میان افراد واجد شرایط، ۳۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و پس از همتاسازی اولیه، بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای تحت مداخله طرحوارهدرمانی مبتنی بر مدل یانگ قرار گرفت و گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل مقیاس شرم درونیشده کوک و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHOQOL-BREF) بود. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد که طرحوارهدرمانی موجب کاهش معنادار شرم درونیشده و بهبود معنادار کیفیت زندگی بیماران مبتلا به لوپوس در مقایسه با گروه گواه شد.همچنین، اثرات مداخله در مرحله پیگیری دوماهه نیز پایدار باقی ماند. بر اساس یافتههای پژوهش، طرحوارهدرمانی با اصلاح طرحوارههای ناسازگار اولیه، کاهش الگوهای شناختی و هیجانی ناکارآمد و تقویت پذیرش خود میتواند به عنوان یک مداخله روانشناختی مؤثر در کاهش پیامدهای روانی بیماری لوپوس و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران مورد استفاده قرار گیرد.
