شیوا کاوه آهنگری، زهره قنبری، فاطمه آمنه اقارب پرست، الناز بانیانی، زهرا السادات حسینی،
دوره 19، شماره 3 - ( 9-1404 )
هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی زوجدرمانی گاتمن و زوجدرمانی مبتنی بر واقعیتدرمانی گلاسر بر احساس انسجام و انعطافپذیری شناختی زوجین دارای تعارض زناشویی بود. این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین مراجعهکننده به کلینیک روانشناسی ذهنآرا شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که به دلیل تعارض زناشویی مراجعه کرده بودند. از میان آنان، ۴۵ زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در سه گروه زوجدرمانی گاتمن، زوجدرمانی مبتنی بر واقعیتدرمانی گلاسر و گروه کنترل (هر گروه ۱۵ زوج) جایگزین شدند. گروههای آزمایش بهترتیب ۱۰ و ۱۲ جلسه درمان دریافت کردند و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفت. دادهها با استفاده از پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنیس و وندروال و پرسشنامه احساس انسجام آنتونوفسکی گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافتهها نشان داد هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب افزایش معنادار انعطافپذیری شناختی و احساس انسجام شدند . همچنین، زوجدرمانی گاتمن در مقایسه با زوجدرمانی مبتنی بر واقعیتدرمانی گلاسر اثربخشی بیشتری در بهبود هر دو متغیر نشان داد . بر این اساس، هر دو رویکرد درمانی در بهبود شاخصهای روانشناختی زوجین دارای تعارض زناشویی مؤثر بودند، اما زوجدرمانی گاتمن از اثربخشی بیشتری برخوردار بود و میتواند بهعنوان مداخلهای مناسب در مراکز مشاوره و درمان خانواده مورد استفاده قرار گیرد.
