پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی خنثیسازی دفاعهای تاکتیکی در روان درمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت بر سبکهای دفاعی، اضطراب و ترس از صمیمیت انجام شد. در واقع هدفی که این تحقیق را از مطالعات اندک در حیطهی روانپویشی متمایز میکند، بررسی ساختار مثلث تعارض(احساس، اضطراب، دفاع) با تاکید بر دفاعهای بین فردی است. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی ( طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه) است. جامعه آماری کلیه دانشجویان سال ۹7-96 دانشگاه بوعلی سینا همدان(خوابگاه ها- سایت مرکزی) بودند که ۲۶ نفر از آنها با نمونهگیری داوطلبانه در دسترس (انتخاب غیرتصادفی و جایگزینی تصادفی) در دو گروه آزمایش و گواه قرارگرفتند. دادهها به وسیله پرسشنامههای سبکهای دفاعی، اضطراب حالت- صفت و ترس از صمیمیت جمعآوری شد. درمانجویان گروه آزمایش هرکدام مداخلات ( تکنیک پرسشگری، فشار و چالش را براساس پروتکل روان درمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت ) را در ۱۰ جلسهی ۴۵ دقیقهای دریافت کردند و برای درمانجویان گروه گواه مداخلهای صورت نگرفت. یافتهها نشان داد که خنثیسازی دفاعهای تاکتیکی باعث کاهش استفاده از سبکهای دفاعی رشدنایافته، روان رنجور، اضطراب حالت و اضطراب صفت شده است، ولی برای افزایش استفاده از سبک دفاعی رشدیافته و کاهش ترس از صمیمیت اثری نداشته است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که حذف دفاعهای تاکتیکی یا بیرونی که ریشه در ترس از دوباره ناکام شدن صمیمیت و نزدیکی هیجانی دارد، میتواند تنشهای بینفردی و درونفردی را کاهش دهد. به علاوه، این روش مداخله میتواند برخی از انواع سبکهای دفاعی را تغییر دهد.
