مهدیس درخشان طالع، مینا کریمی، طیبه دریکوند، مونا سلیمان حشمت، ارسلان برکت،
دوره 20، شماره 2 - ( 3-1405 )
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر رفتارهای پرخاشگرانه و روابط بینفردی در بزرگسالان مبتلا به اختلال بیشفعالی/کمبود توجه بود. این مطالعه از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بزرگسالان مبتلا به اختلال بیشفعالی/کمبود توجه مراجعهکننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت مداخله رفتاردرمانی دیالکتیکی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله روانشناختی دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهای پرخاشگرانه و مقیاس روابط بینفردی بود و دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرمافزار SPSS تحلیل شد. نتایج نشان داد رفتاردرمانی دیالکتیکی موجب کاهش معنادار رفتارهای پرخاشگرانه و بهبود روابط بینفردی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد و این اثرات در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند. در نتیجه میتوان گفت رفتاردرمانی دیالکتیکی بهعنوان یک مداخله مؤثر روانشناختی میتواند در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و بهبود روابط بینفردی بزرگسالان مبتلا به اختلال بیشفعالی/کمبود توجه نقش داشته باشد.
