هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش خودشفقتورزی بر سطوح خودانتقادی و احساس انسجام روانی زنان دارای نشانگان افسردگی بود. روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نوع تحقیقات نیمهتجربی با پیشآزمون-پسآزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان دارای نشانگان افسردگی مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر قم در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه آماری شامل ۳۰ نفر بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی و برابر (۱۵ نفر) در یک گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه خودانتقادی تامپسون و زاروف (۲۰۰۴)، پرسشنامه احساس انسجام روانی فلنسبرگ-مادسن و همکاران (۲۰۰۶) و پروتکل آموزش خودشفقتورزی گیلبرت (۲۰۱۰) بود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافتهها نشان داد که آموزش خودشفقتورزی به طور معناداری خودانتقادی را کاهش و احساس انسجام روانی را در زنان دارای نشانگان افسردگی افزایش داد. علاوه بر این، مداخله مذکور تأثیر معناداری بر کاهش مؤلفههای خودانتقادی (درونی و مقایسهای) و افزایش مؤلفههای انسجام روانی (فهمپذیری، توانایی مدیریت و معناداری) داشت. نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی حاکی از کاهش میانگین نمرات خودانتقادی و افزایش میانگین نمرات انسجام روانی در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه بود. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که آموزش خودشفقتورزی بر بهبود شاخصهای سلامت روان زنان دارای نشانگان افسردگی مؤثر است و میتوان از آن به عنوان یک مداخله مکمل در مراکز مشاوره و درمان بهره گرفت.
