دکتر سهیلا رحمانی، دکتر امینه جلالی، لیلا سادات مدرسی، پریسا کلاهی، ارسلان کلاهی، طیبه دلشاد،
دوره 19، شماره 4 - ( 1-1404 )
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رواندرمانی مثبتگرا بر فرسودگی تحصیلی، امید به آینده و تابآوری دختران دانشآموز مبتلا به نشانگان استرس پس از سانحه (PTSD) انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی دختران دانشآموز ۱۳ تا ۱۷ ساله ساکن شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۶-۱۴۰۵ بود که تجربه مواجهه با رویدادهای آسیبزای مرتبط با جنگ را داشتند. از میان آنان، ۴۰ دانشآموز واجد شرایط به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بر اساس نمره برش مقیاس غربالگری استرس پس از سانحه کودکان (CPSS-5)، بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای رواندرمانی مثبتگرا قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو، مقیاس امید اسنایدر و مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری اجرا شدند. یافتههای حاصل از تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر نشان داد که رواندرمانی مثبتگرا منجر به کاهش معنادار فرسودگی تحصیلی و افزایش معنادار امید به آینده و تابآوری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. همچنین یافتههای مرحله پیگیری، پایداری اثرات مداخله را در طول زمان تأیید کرد. بر اساس نتایج این پژوهش، رواندرمانی مثبتگرا میتواند به عنوان یک مداخله کارآمد، پیامدهای روانی-تحصیلی منفی ناشی از تروما را در دختران نوجوان کاهش داده و سطح تابآوری و امیدواری را در آنان بهبود بخشد.
