پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر همجوشی فکری و شدت نشانههای وسواس فکری عملی در بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری عملی مراجعهکننده به مراکز مشاوره و کلینیکهای روانشناختی شهر تهران در بازه زمانی مهر تا آذرماه ۱۴۰۴ بود. تعداد ۴۰ بیمار پس از تشخیص اختلال بر اساس مصاحبه بالینی ساختاریافته و مقیاس ییل براون، به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش تحت درمان شناختی رفتاری قرار گرفت و دادهها با استفاده از پرسشنامه همجوشی فکری (TAFQ) و مقیاس شدت وسواس ییل براون (Y-BOCS) در مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری جمعآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر انجام گرفت. نتایج نشان داد درمان شناختی رفتاری موجب کاهش معنادار همجوشی فکری و شدت نشانههای وسواس در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد و این اثر در مرحله پیگیری نیز حفظ گردید. بر اساس یافتههای پژوهش، درمان شناختی رفتاری با اصلاح باورهای ناکارآمد شناختی، بهویژه همجوشی فکری عملی، میتواند به عنوان مداخلهای مؤثر در کاهش نشانههای اختلال وسواس فکری عملی مورد استفاده قرار گیرد.
