پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تابآوری و کیفیت خواب در پیشبینی اضطراب عملکرد آتشنشانان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه آتشنشانان متأهل ۳۰ تا ۵۵ سال شاغل در ایستگاههای آتشنشانی استان تهران بود که در ماههای اردیبهشت تا تیر سال ۱۴۰۴ مشغول به خدمت بودند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس، نمونهای به حجم ۲۵۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای گردآوری دادهها شامل پرسشنامه اضطراب عملکرد شغلی (مککارتی و گوفین، ۲۰۰۴)، مقیاس تابآوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ (بایسی و همکاران، ۱۹۸۹) بود. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش همزمان در نرمافزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که اگرچه هر دو متغیر تابآوری و کیفیت خواب با اضطراب عملکرد رابطه همبستگی معنادار دارند. اما در تحلیل رگرسیون، تنها تابآوری پیشبینکننده معنادار اضطراب عملکرد بود و کیفیت خواب سهم مستقل و معناداری در مدل ایفا نکرد.. یافتههای پژوهش بر اهمیت منابع فردی (تابآوری) در کنترل استرسهای شغلی تأکید دارد. بنابراین، به منظور ارتقای سلامت شغلی و افزایش کارایی در عملیات امدادی، تدوین برنامههای مداخلهای با تمرکز بر تقویت تابآوری روانشناختی آتشنشانان ضرورتی انکارناپذیر است.
