جستجو در مقالات منتشر شده


13 نتیجه برای موضوع مقاله: تخصصي

اقای وحید صالح، دکتر حیدر صادقی، خانم پروانه شمس نجف آبادی، اقای محمدرفیع رضاییان هفتادر، اقای حبیب الله ولی زاده،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

هدف این تحقیق مقایسۀ نیم­رخ آنتروپومتریک، سوماتوتایپ و ترکیب بدنی ژیمناست­های مبتدی و حرفه­ای 6 تا 8 ساله بود. 40 نفر از ژیمناست­ها در دو گروه (مبتدی 20 ژیمناست و حرفه­ای 20 ژیمناست) در این آزمون مشارکت کردند. 17 متغیر آنتروپومتریکی، سوماتوتایپ و ترکیب بدنی از هر آزمودنی اندازه­گیری شد. ابزارهای اندازه­گیری پرسش­نامه­های اطلاعات فردی و ارزیابی سلامت عمومی، کرنومتر، متر نواری، قدسنج، ترازوی قابل­حمل، کالیپر، کولیس و نرم­افزار سوماتوتایپ بود. از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون تی در دو گروه مستقل) در سطح معناداری 05/ برای بررسی داده­های تحقیق استفاده شد. بین درصد چربی (سه­سر بازو، فوق خاری و ساق پا)، طول کل دست، محیط (ساق پا و باسن)، ترکیب بدنی (BMI)، اندومورفی و اکتومورفی تفاوت معنادار مشاهده شدp<0.05) ). ازمنظر آنتروپومتریکی، 6 تا 8 سالگی را  می­توان پایین­ترین و بهترین سن استعدادیابی ژیمناستیک در نظر گرفت. براساس نتایج پژوهش می­توان نتیجه گرفت که ژیمناست­های حرفه­ای دارای درصد چربی کمتر، طول دست بیشتر، محیط باسن و ساق کمتر، BMI کمتر، اندومورفی کمتر و مزومورفی و اکتومورفی بیشتری نسبت به مبتدی­ها هستند. به طور میانگین ژیمناست­های حرفه­ای از لحاظ کلاس­بندی سوماتوچارت در ناحیۀ اکتومورف- مزومورف و گروه مبتدی در ناحیه اندومورف- مزومورف قرار داشتند
دکتر علی گرزی، دکتر حمید رجبی، دکتر رضا قراخانلو، دکتر محمد رضا دهخدا، دکتر مهدی هدایتی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

این پژوهش با هدف تعیین اثر هشت­هفته تمرین مقاومتی بر میزان فعالیت استیل­کولین­استراز کل و نوع 12A در عضلات نعلی موش­های صحرایی انجام شد. 16 سر موش صحرایی نر ویستار که از مؤسسه سرم­سازی رازی (سن 10 هفته و وزن 7.090±172.415 گرم) تهیه شدند به­صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین به­مدت هشت­هفته و هفته­ای پنج­جلسه روی نردبان­های مخصوص به ارتفاع 1 متر و 26 پله، با حمل یک وزنه به میزان 30 درصد وزن بدن خود، که به دُم آنها بسته می­شد، تمرین را آغاز کردند و این میزان به­صورت فزاینده به 200 درصد وزن بدن آنها رسید. تمرین­ها شامل 3 نوبت 4 تکراری با 3 دقیقه استراحت بین نوبت­ها بود. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین، حیوانات تحت بیهوشی قرارگرفتند و عضلات نعلی آنها در وضعیت استریل ازطریق شکاف روی ناحیه پشتی جانبی در اندام پشتی تحتانی جدا شد. از روش هموژن­کردن و الکتروفورزو (پلی­اکریل­آمید 06/0 غیرتقلیبی) برای جداسازی زیرواحدهای فرعی استیل­کولین­استراز استفاده شد. اندازه­گیری میزان فعالیت استیل­کولین­استراز کل و نوع 12A (unit/ml) با استفاده از روش آزمایشگاهی Elisa انجام شد. نتایج آزمون t در گروه­های مستقل نشان داد که در زمینه میزان فعالیت آنزیم استیل­کولین­استراز 12A در گروه تمرین مقاومتی در عضله­ی نعلی تفاوت معناداری بین دو گروه وجود ندارد (0.246). همچنین، میزان فعالیت استیل­کولین­استراز کل نیز در اثر تمرین مقاومتی تغییر معناداری نکرد (0.262). تغییر نکردن میزان فعالیت استیل­کولین­استراز در اثر تمرین مقاومتی در عضلهنعلی نشان­دهنده پاسخ­نا­پذیری فعالیت استیل­کولین­استراز در این عضله در اثر تمرینات مقاومتی در پایانه عصبی است که این نیز احتمالاً ناشی از درگیر نشدن کامل این عضله در تمرین مقاومتی پژوهش حاضر است. بااین­حال، هنوز احتمال تغییر در محتوای استیل­کولین­استراز در این عضلات منتفی نیست که باید در مطالعات بعدی به آن پرداخته شود.    
خانم سمیرا انتظاری، دکتر رغد معمار، خانم مریم کاکاوند،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

هدف این پژوهش، مطالعه تأثیر ورزش تکواندو بر تقارن توزیع فشار کف‌پایی، نیروی عکس­العمل زمین و سطح تماس اندام برتر و غیربرتر تکواندوکاران زن نخبه است. در این مطالعه،10 تکواندوکار زن نخبه انتخاب شدند. توزیع فشار کف‌پایی و نیروی عکس‌العمل عمودی زمین و سطح تماس نواحی مختلف کف‌پا با استفاده از دستگاه emed ارزیابی شد. اطلاعات به‌دست‌آمده با استفاده از آزمون تی ­وابسته و تقارن بین دو اندام با استفاده از فرمول شاخص تقارن ارزیابی شد. یافته­ها نشان داد تفاوت معناداری در میزان سطح تماس ناحیه سه­انگشت آخر و همچنین عدم تقارن بین دو اندام وجود دارد. این عدم تقارن در توزیع فشار می­تواند با آسیب­های عضلانی یا بافتی مانند التهاب فشیای کف‌پا یا استرس فرکچر سر استخوان­های کف­پایی مرتبط باشد. بنابراین، در این رشته ورزشی لازم است با انجام تمرینات ویژه به ایجاد توازن و تقارن بیشتر در اندام تحتانی کمک شود تا آسیب­های ناشی از این عدم تقارن به حداقل برسد.
خانم سمیرا محمدی، دکتر هومن مینو نژاد، دکتر رضا رجبی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

هدف تحقیق حاضر بررسی همه­گیرشناسی آسیب‌های کبدی در مسابقات لیگ‌برتر کشور است. این تحقیق توصیفی و از نوع مطالعات آینده‌نگر است. کلیه مردان مشارکت‌کننده در رقابت‌های لیگ‌برتر کبدی سال 1393 (تعداد=192نفر) در این مطالعه تحت بررسی قرارگرفتند که از بین آنها ورزشکارانی که در طول رقابت‌ها دچار آسیب‌دیدگی شده‌ و تحت مراقبت‌های پزشکی قرار گرفته بودند، نمونه‌های این تحقیق در نظر گرفته شدند. اطلاعات مربوط به این تحقیق از طریق ثبت در فرم ثبت آسیب به­کوشش محقق و با کمک پزشک مسابقات در حین برگزاری رقابت‌ها تکمیل شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون خی‌دو (2x) در سطح معنی‌داری 05/0≥α و همچنین، از آمار توصیفی در قالب اعداد، جدول­ها و نمودارها برای بیان یافته‌های تحقیق استفاده شد. میزان بروز آسیب در هزارساعت مسابقه برابر 9/229 آسیب برآورد شد و بیشترین نواحی آسیب‌دیده سر و صورت (2/26 درصد) و زانو (5/15 درصد) بوده‌است. 5/48 درصد آسیب‌ها از نوع کبودی/کوفتگی/خون­مردگی و بیشترین سازوکار به­وجود‌آورنده آسیب برخورد با حریف (5/82 درصد) بود. 32 درصد آسیب‌ها هنگام زیرگیری رخ داده‌است. میزان آسیب در بازیکنان پست دفاع 5/50 درصد بود. با توجه به یافته‌ها، که بیان‌کننده شیوع بالای آسیب در ورزش کبدی است، به اعضای پزشکی تیم‌ها، مربیان، و ورزشکاران توصیه می‌شود تا عوامل خطرزای بالقوه‌ مرتبط با بروز آسیب‌ را شناسایی و اقدامات لازم را جهت پیش­گیری از آنها انجام دهند.
اقای سلمان نظامی، دکتر محمد علی سمواتی شریف، اقای اسدالله چزانی شراهی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

هدف این پژوهش، بررسی اثر هشت­­هفته تمرین مقاومتی شدید (به­روش اسپلیت) بر تغییرات سطوح سرمی تستوسترون، کورتیزول، نسبت تستوسترون به کورتیزول (T/C) و تأثیر آن بر رشد و توسعه قدرت عضلانی است. 20 نفر از ورزشکاران مبتدی پرورش­اندام با شاخص توده بدن 25/2±80/23 کیلوگرم بر مترمربع و میانگین سنی 55/2±65/24 در این پژوهش مشارکت کردند. آزمودنی­ها به­صورت تصادفی در دو گروه تمرین قدرتی به­روش اسپلیت (10 نفر) و کنترل به­روش سنتی (10 نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرینی با 100-85 درصد 1RM برای شش­نوبت در هفته به­روش اسپلیت (جداسازی گروه­های عضلانی) طراحی شد. گروه کنترل به­روش تمرین کل بدن (سنتی) با همان شدت و مدت به تمرین پرداختند. ضخامت عضله تحت مطالعه (سه­سر بازو) با استفاده از تصویربرداری سونوگرافی در هر دو گروه قبل و پس از مداخله اندازه­گیری شد. نمونه­­گیری خونی، در زمان استراحت قبل و بعد از تمرین­ها در محیط آزمایشگاه جمع آوری شد. نتایج نشان داد که تمرین به‌روش اسپلیت نسبت به‌روش سنتی، موجب افزایش قدرت عضلانی (01/0P=)، توده عضلانی (001/0P=) و نسبت T/C (02/0P=) می­شود. همچنین، بین قدرت بیشینه با هایپرتروفی (55/0=r،001/0P=) و نسبت T/C با قدرت بیشینه ارتباط معنی­دار مشاهده شد (03/0=p، 74/0=r). نتایج نشان می­دهند، این روش از تمرین مقاومتی موجب افزایش تحریک آنابولیکی و توده عضلانی در بدن می­شود، که افزایش قدرت بیشینه را در­پی دارد.
خانم سمیه صادقی، دکتر محمد رضا اسد، دکتر محمد حسن فردوسی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

تجمع چربی در کبد به میزان بیش از 5درصد وزن آن را کبد چرب می­گویند. هدف مطالعۀ حاضر ارزیابی تأثیر دوازده­هفته تمرین استقامتی بر آنزیم­های کبدی زنان چاق است. در این تحقیق، 26 زن با  29BMI‍ کیلو­گرم بر متر­مربع و دامنۀ سنی 52-42، به دو گروه تجربی و کنترل (13=n) تقسیم شدند. 24 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از تمرینات از تمام آزمودنی­ها خون­گیری شد و ارزیابی ترکیب بدن و Vo2max به­عمل آمد. گروه آزمایش تحت دوازده­هفته تمرین استقامتی، شامل هفته­ای سه جلسه، با شدتی بین 40 تا 80 HRmax و مدت 15 تا 30 دقیقه به تمرین پرداختند. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس و تی مستقل ارزیابی شدند (05/0α). نتایج نشان داد که در گروه تمرین، افزایش معناداری  در Vo2max (006/0=P) و کاهش معناداری در شاخص­های وزن،BMI  وBF٪ (001/0=P) مشاهده شد. اما تغییر معناداری در آنزیم­های ALT (493/0=P) و AST (403/0=P) مشاهده نشد. نتایج نشان داد تمرینات اثری بر آنزیم­های کبدی زنان چاق ندارد. این ممکن است به عدم آمادگی جسمانی و برخورداری هر دو گروه از وزن و شاخص توده بدنی بالا حتی در گروه تمرین بعد از دوازده هفته مربوط باشد. از دلایل افزایش غیرمعنادار ALT گروه تمرین، نیمۀ عمر طولانی این آنزیم است. بنابراین می­توان زمانی بیش از 48 ساعت برای بازیافت در نظر گرفت.
خانم فرحناز ساکی پور، دکتر حسین مجتهدی،
دوره 15، شماره 13 - ( 6-1396 )
چکیده

بی­اختیاری ادرار در بین زنان سالمند روند رو­به­رشدی دارد و آمار آن، به­خصوص در زنان سرای سالمندان، به­مراتب بیشتر است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر چهارهفته تمرین ثبات­دهندۀ ستون­فقرات بر بی­اختیاری ادراری سالمندان است. در این پژوهش آزمودنی­های سالمند زن 50 تا 70سال (11±67کیلوگرم و توده­بدنی4±27کیلوگرم برمترمربع) در دو گروه تمرین و کنترل (هر گروه 10نفر) به­مدت چهارهفته (هفته­ای سه­جلسه) در تحقیق شرکت کردند و میزان بی­اختیاری ادراری آنان ازطریق پرسش­نامه ICIQ-OAB در مراحل پیش­آزمون و پس­آزمون اندازه­گیری شد. با توجه به ­نرمال نبودن داده­ها از آزمون­های ناپارامتریک شامل آزمون ویلکاکسون و یومن­ویتنی جهت بررسی تغییرات درون­گروهی و بین­گروهی در سطح 05/0P استفاده شد. تمرینات ثبات­دهندۀ ستون فقرات باعث کاهش معنی­دار بی­اختیاری ادراری در زنان سالمند شد (001/0P=) به­طوری­که این تمرینات باعث کاهش غیرمعنی­دار دفعات ادرار در روز (083/0 P=)، کاهش معنی­دار دفعات ادرار در شب (001/0P=)، کاهش استرس استفاده سریع از سرویس بهداشتی (001/0P=) و کاهش نشت ادرار می­شود (002/0P=). بررسی بین­گروهی نشان داد که گروه تمرین از بی­اختیاری ادراری کمتری در مقایسه با گروه کنترل برخوردار است (01/0P=). تمرینات ثبات­دهنده ستون­فقرات از طریق تقویت عضلات کف لگنی و شکمی به کاهش بی­اختیاری ادراری و مؤلفه­های آن می­انجامد.
اقای کامران جوهری، دکتر محمدحسین علیزاده، دکتر امیرحسین براتی،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثر برنامۀ جامع گرم­کردن فیفا +11 داوران بر تعادل پویای داوران و کمک­داوران مرد فوتبال ایران بود. 52 داور و کمک­داور فوتبال بدون سابقۀ آسیب­دیدگی داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به­صورت تصادفی به گروه­های تجربی و کنترل (26 نفر گروه تجربی، 26 نفر گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه تجربی به­مدت هفده هفته برنامۀ +11 داوران را انجام دادند، درحالی که گروه کنترل در طول نیم­فصل روش گرم­کردن معمول و سنتی خود را اجرا کرد، برای برآورد تعادل پویای داوران در پیش­آزمون و پس­آزمون از آزمون تعادل Y استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از روش‌های آماری توصیفی و آزمون  تحلیل واریانس صورت گرفت. یافته­ها نشان داد که تعادل پویا در جهت­های قدامی و خلفی داخلی و نمرۀ کلی تعادل داوران گروه تجربی در پس­آزمون در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معنی­داری داشت، درحالی که درجهت خلفی خارجی تفاوت معنی­داری بین گروه­ها مشاهده نشد. با توجه به یافته­های تحقیق، برنامۀ جامع گرم­کردن فیفا +11 داوران می تواند تعادل پویای داوران و کمک­داوران فوتبال را بهبود بخشد.
خانم فایزه محمدی سنجانی، دکتر معصومه شجاعی، دکتر افخم دانشفر،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

تکلیف دسترسی یکی از تکالیف رایج برای بررسی سازوکارهای یادگیری است و جزو تکالیف روزانۀ زندگی انسان به­شمار می­رود. بهبود ثبات پاسچر می‌تواند در عملکرد این تکلیف تاثیر بگذارد. بدین منظور، هدف تحقیق حاضر مقایسۀ اثر تمرین ثابت (زمان واکنش ساده) و متغیر تصادفی (زمان واکنش انتخابی) بر بهبود کنترل پیش‌بینانۀ پاسچر افراد سالم در تکلیف دسترسی بود. در این تحقیق، 16 دانشجوی دختر راست­دست با میانگین سنی 3.18.±27.18 مشارکت کردند. برای ارزیابی بزرگی کنترل پیش‌بینانۀ پاسچر از شاخص سرعت متوسط و جابه­جایی مرکز فشار پا با استفاده از صفحۀ نیرو قبل از شروع حرکت دسترسی استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس ترکیبی با اندازه­گیری­های تکراری در سطح معناداری P<0.05 نشان داد که تمرین متغیر تصادفی به افزایش جابه‌جایی و سرعت جابه‌جایی مرکز فشار قبل از شروع حرکت دسترسی منجر می­شود، ولی این افزایش در آزمون اکتساب و یادداری معنادار نبود. بنابر یافته­های این مطالعه، می­توان نتیجه گرفت که تمرین متغیر تصادفی باعث افزایش ثبات پیش‌بینانۀ پاسچر شده است. اثر این تمرین بر کنترل پیش­بینانۀ پاسچر می­تواند در برنامه­های توان­بخشی به­کارگرفته شود .
خانم صفورا حیدری، دکتر علی شمسی ماجلان، دکتر حسن دانشمندی، دکتر ناهید خوش رفتار یزدی،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

تکرار حرکات پرتابی می­تواند باعث تغییر تعادل قدرت عضلانی و دامنۀ حرکتی شانۀ ورزشکاران در مقایسه با افراد غیر­ورزشکار شود؛ بنابراین، هدف مطالعۀ حاضر مقایسۀ نسبت قدرت عضلات آگونیست به آنتاگونیست و دامنۀ حرکتی شانه در زنان والیبالیست و غیر­ورزشکار است. آزمودنی­های تحقیق شامل 30 زن والیبالیست با میانگین سنی 58/2±21 سال و 30 زن غیر­ورزشکار با میانگین سنی 13/1±22 سال بودند که به­صورت هدفمند و در­دسترس انتخاب شدند. قدرت ایزومتریک با دستگاه قدرت­سنج دستی و دامنۀ حرکتی توسط انعطاف­سنج لیتون اندازه­گیری شد. تجزیه و تحلیل آماری داده­ها از طریق آزمون کلموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی انجام شد. (05/0P≤). در مقایسۀ نسبت قدرت عضلات آگونیست به آنتاگونیست مفصل شانه، در نسبت قدرت عضلات چرخش­دهندۀ داخلی به خارجی و ابداکشن به اداکشن، تفاوت معنی­داری بین اندام برتر و غیر­برتر والیبالیست­ها، (001/0P≤؛ 002/0=P) و نیز اندام برتر دو گروه (والیبالیست و کنترل) به­دست­آمده (003/0P=؛001/0P). در مقایسۀ دامنۀ­حرکتی کاهش معنی­داری در حرکات چرخش داخلی و اکستنشن اندام برتر (005/0P=؛001/0P≤) و افزایش معنی­داری در چرخشش خارجی اندام برتر والیبالیست­ها مشاهده شد (026/0=P). یافته­ها نشان داد که انجام حرکات تکراری در والیبالیست­ها ممکن است در طولانی­مدت باعث ایجاد اختلال در تعادل نسبت طبیعی قدرت و دامنۀ­حرکتی در مفصل شانه شود، که در صورت به­کار­نگرفتن تمرین­های قدرتی و کششی مناسب، این بی­تقارنی می­تواند ورزشکار را مستعد آسیب سازد
آقای نعمت الله بهبودیان، آقای جمال خواجه‌علی، دکتر امیر لطافت کار،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

با توجه به ضرورت توجه به غربال­گری آسیب­ها، هدف مطالعۀ حاضر مقایسۀ امتیازات آزمون­های غربال­گری حرکتی عملکردی افراد فعال و غیرفعال است. جامعۀ آماری تحقیق را دانشجویان مرد دانشگاهی در دامنۀ سنی 18 تا 25 سال تشکیل دادند که از بین آنها 50 دانشجو (25فعال و 25 غیرفعال) انتخاب شدند. از آزمون­های غربال­گری حرکتی عملکردی کوک برای غربال­گری حرکتی عملکردی استفاده شد. بعد از تعیین نرمال­بودن نمرات کلی FMS، برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تی مستقل در برنامۀ SPSS نسخۀ 16 و در سطح معنی­داری 05/0 استفاده شد. طبق یافته­های این تحقیق، نمرات کلی FMS در بین افراد فعال و غیرفعال اختلاف معنی­داری داشت (001/0P=). نقطۀ برش برای همه آزمودنی­ها برابر 17 به­دست آمد. نمرات آزمون­های تحرک­پذیری شانه و بالا­آوردن فعال پا در افراد فعال و غیرفعال اختلاف معنی­داری نداشت، اما نمرات پنج آزمون دیگر اختلاف معنی­داری نشان داد. این مطالعۀ آینده­نگر نشان می­دهد که با توجه به نمرۀ کلی FMS، افراد غیر­فعال نسبت به افراد فعال درمعرض آسیب­دیدگی بیشتری قرار دارند. نمرۀ کلی FMS یک پیش‌بینی‌کنندۀ آسیب در افراد فعال و غیرفعال است.
دکتر امیرعلی جعفرنژادگرو، خانم الهام سرخه، آقای گودرز غیاثوند،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

از نواربندی برای بهبود عملکرد عضلانی ورزشکاران استفاده می­شود. هدف این مطالعه ارزیابی اثر آنی نواربندی عضلات چرخش­دهندۀ خارجی و آبداکتور ران بر مؤلفه­های نیروی عکس­العمل زمین در سه بعد، زمان رسیدن به اوج آنها، ایمپالس، جابه­جایی مرکز فشار، میزان بارگذاری عمودی، و گشتاور آزاد طی فاز اتکای دویدن بود. به­این­منظور، 24 مرد سالم (سن: 5/2±6/24 ؛ جرم: 2/6±8/74 کیلوگرم؛ 9/7±1/177 سانتی­متر) داوطلب شرکت در این تحقیق شدند. اطلاعات نیروی عکس­العمل زمین به­وسیلۀ صفحه­نیرو کیستلر (میزان نمونه­برداری: 1000 هرتز) اندازه­گیری شد. برای تحلیل آماری از آزمون تی هم­بسته استفاده شد. در مقایسه با حالت بدون نواربندی، نواربندی ران به­طور معنی­داری سبب کاهش اوج نیروی تماسی و اوج فعال در طی فاز اتکای دویدن شد (05/0>P؛ اندازه اثر پایین تا متوسط). اعمال نواربندی به­ترتیب سبب افزایش و کاهش میزان بارگذاری عمودی (به میزان 19 درصد؛ 047/0=P؛ اندازۀ اثر متوسط) و اوج مقادیر گشتاور آزاد (001/0>P؛ اندازۀ اثر پایین) شد. مقادیر ایمپالس قدامی-خلفی و عمودی در طی حالت نواربندی بزرگ­تر از وضعیت عدم استفاده از نواربندی بود (001/0>P؛ اندازۀ اثر پایین). یافته­ها نشان داد نواربندی چرخشی و آبداکتوری ران می­تواند سبب بهبود ارزش­های گشتاور آزاد شود، اما در میزان بارگذاری عمودی طی فاز اتکای دویدن این­گونه نیست.
آقای وحید ستوده، دکتر رضا قراخانلو، خانم سولماز خلیق فرد، خانم سمانه خلیق فرد، دکتر علیمحمد علیزاده،
دوره 15، شماره 14 - ( 7-1396 )
چکیده

دکورین مایوکاینی است که ازطریق تعامل با فاکتور رشد تومور بتا (TGF-β)، رشد و تکامل سلول­های سرطانی را تعدیل می­کند. هدف مطالعۀ حاضر بررسی اثر حفاظتی هشت هفته تمرین هوازی تناوبی بر بیان دکورین TGF-β و حجم تومور در مدل حیوانی سرطان پستان است. در این تحقیق تجربی40 سر موش آزمایشگاهی مادۀ نژاد بالب سی به­روش تصادفی و به­طور مساوی در چهار گروه کنترل، تومور، ورزش و گروه ورزش به­همراه تومور تقسیم شدند. تمرین اصلی، چهار هفته قبل ‌و چهار ‌هفته ‌بعد از کاشت تومور با 50 تا 70 درصد توان بیشینۀ موش­ها اجرا شد. موش­های دو گروه تومور و گروه ورزش به­همراه تومور، ازطریق جراحی زیرجلدی با تومور آدنوکارسینومای پستان موشی سرطانی شدند. رشد تومور به­صورت هفتگی اندازه­گیری شد و در پایان مطالعۀ تومورها و بافت عضلۀ سولئوس ازطریق جراحی استخراج شدند. برای بررسی بیان ژن دکورین و TGF-β از روش Real-Time PCR استفاده شد و داده­ها به­روش آزمون­های تی  تحلیل واریانس یک­طرفه و به­دنبال آن آزمون تعقیبی توکی با سطح معنی­داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شدند.  میزان رشد تومور درگروه تومور به­طور معنی‌داری بیشتر از گروه ورزش به­همراه تومور بود و تفاوت معنی­داری در میزان بیان دکورین در عضلۀ سولئوس بین چهار گروه وجود داشت .(F=12/30,P=0/0023) همچنین، آزمون تعقیبی توکی نشان داد که هشت هفته تمرین هوازی تناوبی سبب افزایش معنی‌دار بیان ژن دکورین در بافت عضلۀ سولئوس در دو گروه ورزش نسبت به گروه کنترل و گروه ورزش به­همراه تومور  نسبت به گروه تومور  شده است (P=0/02)، اما میزان بیان TGF-β در بافت تومور در گروه ورزش به­همراه تومور نسبت به گروه توموری‌ کاهش معنی­داری نشان داد. نتایج نشان داد که تمرینات هوازی تناوبی احتمالاً با افزایش بیان دکورین و کاهش بیان TGF-β، در کاهش رشد سلول­های سرطان پستان نقش دارد که اهمیت این نوع تمرین ورزشی را در ‌مهار ‌رشد تومور در سرطان پستان نشان می­دهد.

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سامانه نشریات علمی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Scientific Journals Management System

Designed & Developed by : Yektaweb