دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ، ghara_re@modares.ac.ir
چکیده: (700 مشاهده)
مقدمه: تحقیقات گذشته نشانداده که پلیمورفیسمهای ACTN3 rs1815739 و COL5A1 rs12722 ممکناست بر عملکرد توانی اثرگذار باشند. هدف از تحقیق حاضر بررسی ارتباط میان پلیمورفیسمهای ACTN3 و COL5A1 با سطح پایه عملکرد توانی و تاثیر آن بر سازگاری بهدنبال تمرین پلایومتریک بود. روششناسی: آزمودنیهای تحقیق را 38 پسر با میانگین سن 53/0 ± 3/10 تشکیل میدادند. از آزمونهای پرشعمودی (CMJ) و پرشافقی (SBJ) برای ارزیابی توانعضلانی پایینتنه استفاده گردید. پروتکل تمرین پلایومتریک بهمدت 6 هفته بود. DNA ژنومیک از بزاق استخراج و تعیینژنوتیپ بهشیوه PCR-RFLP صورت گرفت. برپایه آنالیز ژنتیکی، افراد در پلیمورفیسم ACTN3 به این گروههاRX (n=20), RR (n=13) و XX (n=5) و در پلیمورفیسم COL5A1 به این گروهها تقسیم شدند: CT (n=19), CC (n=8) و TT (n=11). برای انجام آنالیزهای آماری از آزمون ANCOVA استفاده شد.
نتایج: نتایج نشانداد که تمرین پلایومتریک باعث افزایش معنیدار در آزمونهای CMJ و SBJ شدهبود (p<0.05). با اینحال زمانیکه میانگین عملکرد پایه و سازگاری بهتمرین پلایومتریک باتوجه به ژنوتیپهای ACTN3 و COL5A1 با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفت تفاوت معنیداری مشاهده نشد (p>0.05). بحث و نتیجهگیری: تمرین پلایومتریک برای افزایش توان در کودکان موثر است اما این تفاوتها احتمالا از ژنوتیپهای ACTN3 و COL5A1 تاثیر نمیپذیرد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
فیزیولوژی ورزشی دریافت: 1403/4/6 | پذیرش: 1403/4/23