خانم شیدا شریفی، دکتر عبدالله نصرتی، دکتر هادی نیری،
دوره 12، شماره 4 - ( 10-1404 )
چکیده
این پژوهش با بهرهگیری از روش تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) به ارزیابی آسیبپذیری و تابآوری شبکه توزیع آب شهری در مناطق فیضآباد و بهاران شهر سنندج در برابر پارامتر بیشینه سرعت زمین (PGV) پرداخته است. هدف اصلی مطالعه شناسایی عوامل کلیدی مؤثر بر آسیبپذیری شبکه و ارائه راهکارهایی برای افزایش تابآوری این زیرساخت حیاتی میباشد. (PGV) بر اساس دادههای ۴۰ گسل با طول بیش از ۱۰ کیلومتر در شعاع ۷۰ کیلومتری شهر و با استفاده از روابط کاهندگی استخراج شد و دادههای زمینشناسی، ژئومورفولوژی، نوع خاک، قطر و جنس لولهها از منابع معتبر محلی گردآوری شد. معیارهای اصلی شامل (PGV)، زمینشناسی، خاک، جنس و قطر لولهها با وزنهای 0.460، 0.112، 0.243 و 0.182 در مدل (AHP) تلفیق و نقشههای آسیبپذیری شبکه تهیه شد. نتایج نشان داد که (PGV) در سطح شهر بین 35 تا 39 cm/s قرار دارد. در فیضآباد، کاهش PGV همراه با لولههای فولادی قطور و خاک آبرفتی کواترنر موجب قرارگیری 81 درصد شبکه در طبقه آسیبپذیری کم و تنها 2.1 درصد در طبقه آسیب شدید شد. در بهاران، (PGV) بالاتر (39 cm/s) همراه با لولههای آزبستی کمقطر و بستر شیل، 34 درصد شبکه را در طبقه آسیبپذیری خیلی شدید قرار داد. این تفاوت مکانی نشان میدهد که (PGV) بهتنهایی عامل تعیینکننده آسیبپذیری نیست و برهمکنش میان (PGV)، جنس و قطر لوله و ویژگیهای زمینشناسی الگوی آسیبپذیری را شکل میدهد. نتایج مطالعه چارچوبی علمی برای ارزیابی آسیبپذیری شبکههای آب ارائه کرده و امکان تداوم خدمترسانی آب شرب در شرایط بحرانی را تضمین میکند و قابلیت تعمیم به شهرهای مشابه را داراست
