حبیب اله حامدیان، مهدی نمازی زاده، صادق نصری، سید محمدکاظم واعظ موسوی، پروانه شمسی پور دهکردی،
دوره ۱۰۰، شماره ۱۰۰ - ( ۸-۱۳۹۹ )
چکیده
هدف مطالعه حاضر بررسی اثر سن نسبی وسن تقویمی بر تواناییهای حرکتی دانشآموزان ۷تا۱۲سالبود. برایناساس تعداد ۶۰۰ دانش آموز دختر و پسر ۱۲-۷سال در سه رده سنی ۸-۷سال، ۱۰-۹ سال و ۱۲-۱۱سال انتخاب شدند. برای تعیین سن نسبی، تاریختولدتمامیشرکتکنندگانجمعآوریشد.سپسماههایتولدآنهاتعیین و سن دقیق نمونهها برحسب روز محاسبه و به ماه و سال تبدیل شد. درنهایت جهت ارزیابی توانایی حرکتی از آزمون توانایی حرکتی (DMT) استفادهشد. نتایج نشان داد اثر اصلی سن تقویمی ومتغیر تواناییهای حرکتی معنادار بود. مقایسه میانگینها نشان داد دانشآموزان رده سنی ۱۲-۱۱سال دارای میانگین توانایی حرکتی بالاتری نسبتبه دانشآموزان دختر و پسر ردههای سنی دیگر داشتند. همچنین اثر اصلی سن نسبیتواناییهای حرکتی معنادار بود. مقایسه میانگینها نشان داد دانشآموزان دختر و پسر متولدشده در چارکهای اول و دوم سال دارای میانگین توانایی حرکتی بالاتری نسبت به چارکهای سوم و چهارم میباشند. نتایج نشان داد اثر تعاملی سن نسبی درسن تقویمی نیز معنادار بود. لذا دانشآموزان دختر برای هریک از ردههای سنی ۸-۷سال، ۱۰-۹سال و ۱۲-۱۱سال در چارکهای اول و دوم سال بالاترین نمره توانایی حرکتی و دانشآموزان دختر در ردههای سنی ۸-۷سال، ۱۰-۹سال و ۱۲-۱۱سال در چارک چهارم دارای پایینترین نمره توانایی حرکتی میباشند.