fa مقایسه آیرونی با صناعات بلاغی فارسی پژوهشي Research <p>آیرونی یکی از ابزارهای برجسته‌سازی و آشنایی‌زدایی در زبان است. آیرونی ساختارهای طبیعی زبان را با تغییر در حوزه دلالت‌ها غیرطبیعی می‌سازد. آشنایی‌زدایی به‌وسیله آیرونی از طریق دگرگونی ساختارهای شناخته‌شده و غافل‌گیری مخاطب صورت می‌گیرد. به این ترتیب بخشی از کلام برجسته‌تر از بخش‌های دیگر آن می‌گردد. در بلاغت فارسی واژه آیرونی به‌کار نرفته است؛ اما آن‌چه در تعریف آیرونی آمده در زبان فارسی کاربرد فراوان دارد، هرچند این کاربرد گاه شبیه کاربرد برخی صناعات بلاغی فارسی است، در مجموع نوعی مستقل محسوب می‌شود و با سایر صناعات بلاغی متفاوت است. از آن‌جا که تاکنون در نوشته‌های فارسی به‌طور دقیق به این تفاوت‌ها و شباهت‌ها پرداخته نشده است، در این مقاله کوشش شده شباهت‌ها و تفاوت‌های آیرونی با سایر صناعات بلاغی فارسی مشخص گردد. آیرونی را با همین عنوان می‌توان وارد بلاغت فارسی کرد، البته نه به‌عنوان آرایه‌ای وارداتی، زیرا شیوه و کلام آیرونیک همواره در ادبیات فارسی وجود داشته است، اما در بیشتر موارد عنوانی برای آن در نظر گرفته نشده است. به این ترتیب می‌توان گفت آیرونی دوگانگی لفظ و معنا یا صورت و محتوا است که برپایه تضاد یا تناقض به شکلی غیرمنتظره و گاه خنده‌آور بنا شده است. تنها متونی را می‌توان آیرونیک خواند که این ویژگی‌ها در آن‌ها به‌طور همزمان در کنار هم به‌کار رفته باشند. &nbsp;</p> <p>Language is a collection of conventional symbols. Although these symbols do not&nbsp; have any natural connection with what they their purport, their constant usage has made rendered them natural symbols. So the authors of literary work, in order to attract their listeners, resort to this strategy and change the ordinary form of language. This change can be implemented in the structure of sentences or words; like manipulating sentence structures; deleting part of the phrase or repeating the other parts or making changes in meaningful bases of the word such as applying them in an unusual and awkward position. Sometimes, changes are materialized ignoring the principles of language use. Irony is also one of the noticeable language devices. Irony makes natural language structures unnatural by making changes in the field of implications. Predominating via use of irony is done by displacing the known structures and changing valuable bases of words.&nbsp; So the message is narrated by a part of the text which is not implicitly said. In other words, the author relies on the listener psychic suggestions.&nbsp; In Farsi eloquence, the word &rdquo;irony&rdquo; is not applied, but its definition is vastly used in Farsi language; although this usage is sometimes like the usage of other Farsi figures. All in all, it is known as a single type and different from the other eloquent figures.&nbsp; Since, in Farsi writings, these differences and similarities have not been examined yet. Accordingly, this paper addresses the similarities and differences of irony with other eloquent figures. Irony can enter Farsi eloquence with the same subject; of course not as an imported array because ironic words and methods have already been common in Farsi literature. In most cases, however, no title is determined for it. So, it is argued that irony is a kind of dichotomy in word and meaning or face and content which is based on opposition or antithesis and is built on an unexpected and sometimes ridiculous form.&nbsp;</p> آیرونی , صناعات ادبی , ادبیات فارسی , بلاغت , Irony, Literary figures, Farsi literary figures, Eloquence 107 135 http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3-82&slc_lang=fa&sid=1 Gholamhossein Gholamhosseinzadeh غلامحسین غلامحسین زاده ggholamhoseinzadeh@yahoo.com 10031947532846002410 10031947532846002410 Yes دانشیار/ دانشگاه تربیت مدرس Naser Nikoubakht ناصر نیکوبخت 10031947532846002411 10031947532846002411 No دانشیار/ دانشگاه تربیت مدرس Zahra Lorestani زهرا لرستانی zahralorestani@gmail.com 10031947532846002412 10031947532846002412 No مربی/ دانشگاه آزاد اسلامی کرمانشاه