fa ساخت دستوری اضافه (وابسته‌های پسین/ گروه‌های اسمی) در مثنوی مولانا دستور زبان فارسی دستور زبان فارسی پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:10.0pt">دستوردانی در فهم و تفسیر متون نقش برجسته‌ای دارد. هدف این مقاله، شناخت &laquo;اضافه&raquo; در <i>مثنوی</i> و تحلیل آن از منظر دستور تاریخی است تا سبک‌وسیاق مولانا و وجه تمایز کاربرد آن در <i>مثنوی </i>از آثار دیگر مشخص شود. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی از نوع مطالعۀ موردی است. جامعۀ هدف شش دفتر <i>مثنوی</i> است و داده&shy;‌ها به روش کتابخانه‌&shy;ای گردآوری شده است. در تجزیه و تحلیل یافته&shy;‌ها، کاربرد اضافه و نقش‌&shy;نمای آن و شکل&shy;‌های اضافه در جمله‌های <i>مثنوی</i> معین شده، ارتباط‌&shy;های گوناگون مضاف و مضاف‌الیه با واژگان و ترکیبات خاص، نشاندار و دلخواه مولانا روشن شده، و درنهایت، چگونگی فک و وصل اضافه و الگوهای گروه اسمی تعیین شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که بخش بزرگی از گیرایی و جذابیت <i>مثنوی</i> به‌دلیل الگوهای زبانی مورد استفاده مولانا است که زادۀ وزن و آهنگ <i>مثنوی</i> نیست، بلکه باید آن را در مطالعات دقیق و &laquo;جزئی‌نگرانۀ&raquo; ساخت دستوری و الگوهای صرفی و نحوی آن جست‌و‌جو کرد.</span></span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"></div> <span style="font-size:11pt"><span style="background:#f8f9fa"><span style="line-height:27.0pt"><span style="tab-stops:45.8pt 91.6pt 137.4pt 183.2pt 229.0pt 274.8pt 320.6pt 366.4pt 412.2pt 458.0pt 503.8pt 549.6pt 595.4pt 641.2pt 687.0pt 732.8pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><b><span style="font-size:12.0pt"><span nazanin="" style="font-family:"><span style="color:#202124"></span></span></span></b></span></span></span></span></span></span> <pre style="text-align:justify"> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Knowledge of grammar plays a significant role in understanding and interpreting texts. This article aims to explore the &ldquo;genitive case&rdquo; in Masnavi and analyze it from a historical syntax perspective to elucidate Rumi&rsquo;s style and the distinctive usage of this construction in Masnavi compared to other works. The research method used is descriptive-analytical based on a case study. The corpus of the study comprised the six volumes of Masnavi, and data were collected through library research. In the analysis of the findings, the usage of the genitive case, its marker, and its specific forms in Masnavi sentences were determined. The various relationships between the head and its modifier with specific lexical items and combinations marked and desired by Rumi were clarified. Ultimately, the detachment and attachment of the genitive case and noun phrases were determined. The findings showed that a large part of Masnavi&rsquo;s appeal and charm is due to the linguistic patterns used by Rumi, which is not the result of the rhythm and tone of Masnavi. Still, it should be searched for in meticulous and &ldquo;detail-oriented&rdquo; studies of grammatical construction and its morphological and syntactic patterns.</span></span></span></span></span> </pre> ساخت دستوری, اضافه, ارتباط معنایی, فک و وصل اضافه, الگوهای صرفی و نحوی Grammatical construction, genitive case, semantic relationship, detachment and attachment, morphological and syntactic patterns 5 42 http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3547-1&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Pāknahād محمد پاک نهاد mpak5152@cfu.ac.ir 10031947532846007824 10031947532846007824 Yes Farhangiān University دانشگاه فرهنگیان