fa نقد درون‌گروهی و برون‌گروهی (بهار و اقبال ـ بهار و رفعت) پژوهشي Research <p>در این مقاله دو نوع رویکرد نقدی معرفی و سپس نمونه‌هایی از این دو در ادبیات زمان مشروطه انتخاب و بررسی شده است. هدف این مقاله بررسی زمینه‌های نقدی در دوران مشروطه بود که در تاریخ ایران نقطه عطفی در گذار از سنت به مدرنیته محسوب می‌شود. رویکرد نخست، نقد درون‌گروهی، نوعی نقد است که در میان اعضای یک تشکل اتفاق می‌افتد؛ رویکرد دوم، نقد برون‌گروهی، نیز نوعی نقد است که در میان اعضای دو گروه متفاوت انجام می&lrm;شود. تفاوت این دو نوع رویکرد در روش، وضعیتی کلی را از بسترهای نقد در دوران تحت مطالعه به دست می‌دهد. نمونه‌ای که برای نوع نخست انتخاب شده است، انجمن دانشکده و دو عضوش محمدتقی بهار و عباس اقبال آشتیانی است. این گروه نماینده اندیشه نئوکلاسیسیسم است. نمونه نوع دوم انجمن دانشکده و در رأس آن بهار و مجله <em>تجدد</em> تبریز و تقی رفعت است که در آن گروه اخیر نماینده اندیشه رمانتیسم انقلابی است. روش انجام کار تحلیل مستقیم متون است. تحلیل مفاد دو نوع نقد بیان‌‌شده نشان داده است که در نقد درون‌گروهی در دوران مشروطه، برخورد ملایم‌تری نسبت به نوع برون‌گروهی رخ داده است و گاه تعصبات شخصی در روند انتقاد تأثیرگذار بوده است. در نوع اول، تفاوت در سلیقه و در نوع دوم، تفاوت در بنیان فکری مطرح بوده است. درصورتی‌که حرکت‌هایی این‌چنینی به جریان تبدیل می‌شدند، در روند نقد ادبیات و گسترش فضای انتقادی مثمر ثمر بودند، اما این دو حرکت به‌تدریج متوقف شدند. از سوی دیگر نقد برون‌گروهی به‌مثابه تقابل نئوکلاسیسیسم و رمانتیسم در ایران است</p> <p>In this research two kinds of critical approaches are introduced and then some examples of these two approaches are selected and discussed. The aim of this article is to consider the critical fields in Constitution period in Iran, which is counted as the turning point in passing from tradition to modernity. The first approach, in-group criticism, is criticism among the members of one group; the second approach, out-group criticism, is done among the members of two different groups. The example selected for the first approach refers to the &ldquo;Association of the Faculty&rdquo; and its two members Mohammad TaghiBahar and Abbas EghbalAshtiani, who stand for Neoclassicism. The second example refers to the &ldquo;Association of the Faculty&rdquo; and Bahar in particular and <em>Tajaddod-e Tabriz Journal</em> and TaghiRafat at its heads. The latter group represents revolutionary Romanticism. The method of this research is based ontextual analysis.The analysis of the content of these two approaches shows that the in-group approach in Constitution period was more moderate compared tothe out-group approach and sometimes personal prejudices had a role in the process of criticism. There has been difference in taste in the first approach, and in the second approach the difference is in thought and ideas. If approaches like these could have changedinto movements, they could have been useful in criticism of literature and also in widening the field of criticism. These two approaches, however, had been stopped gradually. Moreover, out-group criticism is considered as the opposition of Neoclassicism and Romanticism in Iran.&nbsp;</p> نقد درون‌گروهی , نقد برون‌گروهی , انجمن دانشکده , بهار , اقبال آشتیانی , روزنامه تجدد , تقی رفعت , in-group criticism, out-group criticism, Association of the Faculty, Bahar, EghbalAshtiani, Tajaddod-e Tabriz Journal, TaghiRafat. 77 96 http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3-72&slc_lang=fa&sid=1 Habib Allah Abbasi حبیب‌الله عباسی habibabbasi45@yahoo.com 10031947532846001019 10031947532846001019 Yes استاد دانشگاه خوارزمی Naimeh Ghaffarpour Sedighi نعیمه غفارپور ghaffarpoor.naimeh@yahoo.com 10031947532846001020 10031947532846001020 No دانشجوی دکتری دانشگاه رازی کرمانشاه