other دخو در نقش روان‌درمان‌گر: تحلیل چرند و پرند دهخدا با استفاده از نظریۀ راجرز نظریه های ادبی نظریه های ادبی پژوهشي Research <span style="font-family:B Nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">علی‌اکبر دهخدا از تأثیرگذارترین نویسندگان دوران مشروطه است. هم‌زمان با تشکیل مجلس دوره نخست، او گزارش‌ها، دیدگاه‌ها و انتقادهای خود را در سلسله‌مقاله‌های روایی با عنوان چرندوپرند در روزنامه <em>صوراسرافیل</em> منتشر می‌‌کرده است. این نوشته‌ها بسیار محبوب و پرمخاطب بوده‌اند. به‌نظر می‌‌رسد، جدا از حقیقت‌مانندی محتوای روایت‌ها، ساختار بدیع مقاله‌های <em>چرندوپرند</em> با بهره‌گیری از زبان طنز و پرداخت راوی قابل اعتماد (دخو)، که در این نوشته‌ها نقشی کلیدی ایفا می‌‌کند، جذابیت و درعین‌حال باورپذیری روایت‌‌ها را تقویت کرده است. شیوه‌هایی که دهخدا در ساختار منحصربه‌فرد مقاله‌ها و شخصیت‌پردازی دخو از آنها بهره برده است، اشتراکات درخور‌ توجهی با تکنیک‌های طرح‌شده در رویکرد انسان‌گرایانه کارل راجرز دارد، رویکردی که ماهیتی روان‌شناختی دارد و مسئله شخصیت نقطه ثقل آن است. گزینش و طبقه‌بندی نمونه‌های مستخرج از <em>چرندوپرند</em> و انطباق آنها با مؤلفه‌های نظریه فردمحور راجرز نشان می‌‌دهد که دهخدا ویژگی‌هایی در عرصه متن قرار داده است که مهم‌ترین پیش‌فرض راجرز یعنی جهان تجربی را اثبات می‌‌کند و به‌تبع آن شکل و محتوای مقاله‌ها با روایت‌گری دخو می‌‌تواند با ویژگی‌های موردنظر راجرز در ترسیم چهره آرمانی درمان‌گر همسان باشد. </span></span><br> &nbsp; Ali Akbar Dehkhoda is one of the most influential writers of the constitutional era. Simultaneously with the formation of the first parliament, he published his reports, views and critiques in a series of narrative articles entitled &ldquo;<em>Charand-o-Parand</em>&rdquo; in the weekly journal &ldquo;<em>Sur-e-Esrafil</em>&rdquo;. These writings were very popular and attracted a wide audience. Apart from the fact that the contents of the narratives were realistic, it seems that the original structure of &ldquo;<em>Charand-o-Parand</em>&rdquo; articles, which used the language of humor and the creation of a reliable narrator (Dakhou), who plays a key role in the writings, has strengthened the attractiveness and credibility of the narratives. The methods that Dehkhoda has used in the unique structure of the articles and the characterization of Dakhou share striking&nbsp;similarities with the techniques outlined in Carl Rogers&rsquo; humanistic&nbsp;approach. An approach that is fundamentally psychological in nature and the issue of personality is its focal point. The selection and classification of the examples derived from &ldquo;<em>Charand-o-Parand</em>&rdquo; and matching them with the components of Rogers&rsquo; Person-Centered Theory show that Dehkhoda placed features in the field of the text that prove Rogers&rsquo; most important assumption, the experimental world. Based on this, the form and contents of the articles narrated by Dakhou can be similar to the features assumed by Rogers describing an ideal face of the therapist.<span dir="RTL"></span> دهخدا, چرندوپرند, شخصیت‌پردازی, راجرز, رویکرد فرد‌محور Dehkhoda, Charand-o-Parand, Characterization, Rogers, Person-Centered Approach 79 99 http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-13-1814-1&slc_lang=other&sid=1 Hossain Bayat حسین بیات hosein.bayat@gmail.com 10031947532846005436 10031947532846005436 Yes Kharazmi Universitr دانشگاه خوارزمی Nastaran Shahbazi نسترن شهبازی shahbazi_nastaran@yahoo.com 10031947532846005437 10031947532846005437 No Kharazmi University دانشگاه خوارزمی