other تاریخ جهانگشا به‌مثابه گفتمان قدرت چنگیز ادبیات غنایی ادبیات غنایی پژوهشي Research <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:10.0pt;">گفتمان قدرت چنگیز در بستر اجتماعی و سیاسی خاصی صورت‌بندی شد که اگرچه مفصل‌بندی آن در سده هفتم هجری انجام شد، ریشه‌های آن را باید ماقبل حیات گفتمانی آن جست‌وجو کرد، یعنی در دوره سلجوقیان، به‌ویژه در حمله غزها به خراسان و دوره خوارزمشاهیان. در این جستار به بررسی چگونگی تکوین و چیرگی گفتمان قدرت چنگیز بربنیادِ روایت جوینی در <em>تاریخ جهانگشا</em> می‌پردازیم. برای تحصیل این مهم از میان رهیافت‌های مختلف، رویکرد گفتمان لاکلا و موف با توجه به مبانی و اصول آن کارآمدترین روش برای بررسی تکوین و تطور گفتمان است. از دیرباز، همواره ارتباط میان صاحبان قدرت با نویسندگان در کانون اهمیت بوده است. عطاملک جوینی نیز از این قاعده مستثنی نیست. جوینی در جایگاه ناظر و مورخ دربار مغول فجایع مغول را ثبت کرد، اما در این راه ناگزیر بود، در کنار بیان دَدمنشی‌ها، به دربار مغول نیز وفادار بماند. مسئله اصلی این است که جوینی در پرداخت شخصیتِ محوری متن، چنگیز، رفتاری متفاوت با دیگر مورخان به‌ویژه بیهقی در پیش گرفته است. کار اصلی مورخ انتخاب روایتی خاص از میان روایت‌هاست. روش روایت‌پردازی جوینی برای تثبیت معنای موردنظرش چه بوده است؟ آنچه از این تاریخ برمی‌آید قدرت بی‌بدیل چنگیز در مناطق تحت امر اوست که صدای متفاوتی از این رویداد هولناک از <em>تاریخ جهانگشا</em> به گوش می‌رسد. درنهایت، به این نتیجه می‌رسیم که طبق نظریه یادشده، متن <em>تاریخ جهانگشا</em> دارای یک نظام معنایی هم‌سو است و این قابلیت در آن وجود دارد تا معنا در آن تثبیت شود. مجموعه این نظام هماهنگ برای تعدیل و توجیه خشونت ناشی از قدرت چنگیز پیش می‌رود. </span></span><br> &nbsp; The Discourse of the power of Genghiz was formulated in a specific social and political context. Although it was well articulated in the seventh century AH, its roots go back even before its discursive life, that is, to the Seljuk period, especially to the attack of the &quot;Ghoses&quot; to Khorasan and the &quot;Kharazmshahi&quot; period. In this article, we examine the development and dominance of discourse of the power of Genghiz based on Ata-Malik Jovayni&rsquo;s historical narrative in <em>Tārīkh-i Jahāngushāy</em>. To this end and considering from among different approaches, Laclau and Mouffe&rsquo;s discursive approach proved to be the most effective in examining the development and evolution of the discourse. The relationship between power holders and writers has always been central and Ata-malik Jovayni is no exception. In the position of an observer and historian, he recorded the adversities brought by the Mongols, while he remained loyal to the Mongol court. The point is that Jovayni adopted an approach different from other historians, especially Bayhaghi, in delineating the characteristics of Genghiz, the central figure of the text. The main task of the historian is to select a particular narrative from among available narratives. What is Jovayni&rsquo;s method of narration for establishing the meaning of his text? What comes out of this history is the reverberation of Genghiz&rsquo;s unparalleled power in the regions under his rule which is different from other voices narrating the horrible events in <em>Tārīkh-i Jahāngushāy.</em>&nbsp; In the end, we conclude that, according to the aforementioned theory, the text of <em>Tārīkh-i Jahāngushāy</em> has a consistent semantic system, and this ability helps to fixate the meaning of the text. This harmonious system functions to modify Genghiz&rsquo;s image and justify his violence.<br> &nbsp; جوینی, تاریخ جهانگشا, گفتمان قدرت, چنگیز. Jovayni, Tārīkh-i Jahāngushāy, Discourse of Power, Genghiz. 75 93 http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2274-4&slc_lang=other&sid=1 Habibullah Abbasi حبیب‌الله عباسی habibabbasi45@yahoo.com 10031947532846004223 10031947532846004223 Yes Kharazmi University دانشگاه خوارزمی Reza Gilaki رضا گیلکی habibabbasi45@yahoo.com 10031947532846004224 10031947532846004224 No Kharazmi University دانشگاه خوارزمی