1- استاد دانشگاه شهید بهشتی ، k_dezfoulian@sbu.ac.ir 2- دانشجوی دکتری دانشگاه شهید بهشتی
چکیده: (8034 مشاهده)
شازده احتجاب هوشنگ گلشیری از نظر بهکارگیری صناعات و تکنیکهای روایی فراوان یکی از ارزشمندترین تجربههای ادبیات داستانی ایران است. گلشیری در شازده احتجاب از مؤلّفههای متعدّدِ روایی بهره گرفته است؛ اما میتوان گفت که پیچش صناعتِ روایی این اثر تا حدّ زیادی به سبب بهرهگیری هنرمندانه گلشیری از دو مؤلّفه «صدای راوی» و «کانونیشدگی» بوده است. انتخاب راوی سومشخصِ محدود به ذهنِ دو شخصیت اصلی اثر (شازده احتجاب و فخری) و ارائه اندیشهها و گفتههای این دو شخصیت در قالب گفتمانِ مستقیم و غیرمستقیم سبب شده است صدای راوی (یا راویانِ) متن روایی با نگاهِ کانونیگر (یا کانونیگرهای) آن درهمتند و درک رابطه راوی و کانونیگر و نیز درک تفکیکِ این دو از هم دشوار شود. بر اساس این، در پژوهشِ حاضر دو مؤلّفه «صدای راوی» و «کانونیشدگی» در متنِ روایی شازده احتجاب ـ با پرهیز از یکی انگاشتنِ این دو مؤلّفه تحت عنوان «زاویه دید» ـ بررسی و تحلیل میشود تا کاربست هنرمندانه این دو مؤلّفه در متنِ روایی شازده احتجاب نشان داده شود.
Dezfoulian K, Moloudi F. An Analysis of “the Voice of Narrator” and “Focalization” in Houshang Golshiri’s Shazdeh Ihtejab. Persian Language and Literature 2010; 18 (69) :7-28 URL: http://jpll.khu.ac.ir/article-1-978-fa.html
دزفولیان کاظم، مولودی فؤاد. بررسی و تحلیل دو مؤلّفه «صدای راوی» و «کانونیشدگی» در شازده احتجاب گلشیری. زبان و ادبيات فارسی. 1389; 18 (69) :7-28