کلانشهر تهران بـر پایـه شهرسـازی مــدرن توســعه یافتــه و در دهــه اخیــر شــاهد دگرگونی­هایی از جمله کاهش میـزان ظرفیـت زیسـتی منطقه، اثرات اجتماعی - اقتصـادی غیـرقابـل کنتـرل، هزینه­های گزاف در جهت حفـظ سـلامتی و همچنـین درمان بیماری­های به وجود آمده، بـوده اسـت. هدف پژوهش، تحلیل اثرات رد پای کربن در پایداری کلانشهر تهران می باشد. پژوهش حاضر کاربردی و به لحاظ روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است. برای گردآوری اطلاعات از روش کتابخانه­ای و میدانی (پرسشنامه) استفاده گردید. جامعه آماری این پژوهش کلانشهر تهران با جمعیت 8693706 نفر بوده و جهت انتخاب نمونه از فرمول کوکران استفاده و 384 نفر تعیین و به روش نمونه­گیری تصادفی ساده تکمیل شده است. پردازش اطلاعات با نرم­افزار SPSS صورت گرفت و تجزیه و تحلیل نتایج حاصل از پرسشنامه با روش معادلات ساختاری و نرم­افزارPLS ، انجام شد. یافته­های پژوهش نشان داد وضعیت شاخص کربن در شهر تهران در وضعیت نامطلوبی قرار دارد. بیشترین بار عاملی یا ضریب رگرسیونی استاندارد شده برای شاخص برنامه­ریزی کم‌کربن و کمترین میزان آن برای شاخص جامعه کم‌کربن به میزان 218/0 می­باشد. هم­چنین، مشخص شد که برنامه­ریزی کم­کربن دارای بیشترین تأثیر بر کاهش کربن در کلانشهر تهران بوده است. پس از آن شاخص­های توسعه­شهری کم­کربن، محیط زیست کم­کربن، اقتصاد کم­کربن، حمل و نقل کم­کربن، ساخت­ساز کم­کربن و جامعه کم­کربن در کاهش کربن شهر تهران به ترتیب دارای اثرات متفاوتی بودند.